social-facebook-zeuxis.org.grsocial-twittersocial-youtubesocial-instagram

Κέντρο Ημέρας Zeuxis: Ο 13χρονος Μοχάμαντ κερδίζει κάθε μέρα το στοίχημα της γνώσης

Είναι 13 χρόνων, τον λένε Μοχάμαντ. Ήρθε με τη μαμά του από το Ιράν, αφήνοντας πίσω τον πατέρα με τις δυο αδελφές του. Ήταν ο πρώτος μαθητής μου στο κέντρο.

Toν θυμάμαι μαζεμένο, σχεδόν κολλημένο στη μαμά του να ανεβαίνει τις σκάλες. Με το κεφάλι σκυμμένο, απέφευγε να κοιτάξει τον οποιοδήποτε. Κάθισε σε μια καρέκλα και δεν μιλούσε, ούτε και όταν τον φώναξα να έρθει μέσα στην τάξη για να γνωριστούμε. Απέφευγε να με κοιτάξει , δεν αντιδρούσε σε ό,τι τον ρωτούσα μέσω του μεταφραστή. Δεν ήθελε ούτε να ζωγραφίσει. Δεν ήμουν σίγουρη όταν έφυγε αν θα ερχόταν ξανά. Έτσι κι αλλιώς εγώ δεν θα τον ξεχνούσα ποτέ! Έστω κι έτσι θα ήταν ο ‘’πρώτος μου μαθητής στο κέντρο’’, ‘’το βάπτισμα του πυρός ‘’ στο νέο στοίχημα που έβαζα στην καριέρα μου σαν δασκάλα.


Το επόμενο πρωί όταν έφτασα στο κέντρο η Κωνσταντίνα μου είπε ότι ο μαθητής μου ήταν εκεί και με περίμενε. Μπήκα στην αίθουσα που καθόταν με τη μαμά του , του έδωσα το χέρι και μπήκαμε μαζί στην τάξη. Αυτό ήταν! Ο Μοχάμαντ ήταν και επίσημα πλέον μαθητής μου!! Δε θα ξεχάσω το πόσο συνεσταλμένα πήρε τα τετράδια , τα μολύβια , τις γόμες, τις μπογιές κα τους μαρκαδόρους που του έδωσα για να ξεκινήσει να γράφει. Δεν ήξερε ελληνικά καθόλου. Φοβόταν και ντρεπόταν!!Το στοίχημα ήταν να τον κερδίσω , να με εμπιστευτεί, να τον εμπνεύσω, να τον κάνω να μπορέσει.

‘’Ξέρεις τι θα κάνουμε εδώ ; ‘’ τον ρώτησα (με νοήματα , γιατί δεν ήθελα πλέον τον μεταφραστή, δεν τον είχαμε ανάγκη, θα τα καταφέρναμε με τη γλώσσα του σώματος μια χαρά). ‘’Θα σου μάθω και θα μου μάθεις!!Θα σου λέω για τη χώρα και τη γλώσσα μου και θα μου λες για τη δική σου!!’’ Χαμογέλασε και πήρε τις μπογιές. ‘Αρχισε να ζωγραφίζει χαμογελώντας και η ζωγραφιά του Μοχάμαντ ,μια ζωγραφιά γεμάτη χρώματα ‘ηλιους φωτεινούς , χαρούμενα χρωματιστά σπίτια και γαλάζιους ουρανούς ξεδιπλωνόταν στο χαρτί , παρέα με τις νότες του κονσέρτου του Σοπέν που ακούγαμε από το laptop. Μου είπε ότι του άρεσε η τάξη και ότι του άρεσε και η μουσική που άκουγε και ότι θα ήθελε να κάνει τέτοιο μάθημα κάθε μέρα.

Η ζωγραφιά του Μοχάμαντ , σήμερα , στολίζει μαζί με τις ζωγραφιές της Άσμα , του Αμίρ, του Άρτιν κι άλλων συμμαθητών , με παρόμοιες ιστορίες, την τάξη μας. Ο Μοχάμαντ πλέον γελάει , κοιτάει ψηλά , έχει φίλους, τους νέους συμμαθητές του. Και αρχίζει και κάνει και όνειρα για το μέλλον.Ο Μοχάμαντ , σήμερα, διαβάζει και μπορεί να εκφράζεται στοιχειωδώς στα ελληνικά. Το τετράδιο γεμίζει καθημερινά με χρώματα πολλά , με γράμματα με λέξεις , με φράσεις που γράφει παρέα με τα παιδιά στην ομάδα του , ακούγοντας πάντα κονσέρτα πιάνου , που τα ζητούν με το που μπαίνουν στην τάξη. Κάθε μέρα κάθε ώρα ο Μοχάμαντ και οι συμμαθητές του ξέρουν , όχι μόνο ότι ανακαλύπτουμε μαζί τον μαγικό κόσμο της γλώσσας , αλλά κυρίως ξέρουν πια, ότι σ΄αυτό το καθημερινό αντάμωμα μας, ο καθένας μας δίνει και παίρνει. Παίρνει γνώση και φτιάχνει γνώση, παίρνει και δίνει εμπιστοσύνη, σιγουριά, φροντίδα , αγάπη. Το βλέπουμε ο ένας στα μάτια του άλλου.

ΜΑΡΙΑ ΑΜΙΛΗΤΟΥ , ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ ΚΕΝΤΡΟΥ ΗΜΕΡΑΣ ΖΕΥΞΙΣ

© Copyright Zeuxis. All Rights Reserved. Powered by Stefmax LTD